W 1891 roku, gdy zniesiono obowiązek zgody ziemianina na wykup nadziału, zlikwidowano również pojęcie „chłopów czasowo zobowiązanych”.
Obawiając się zamieszek, niekontrolowanych przemieszczeń całych grup chłopów, masowego porzucania przez nich pracy w rolnictwie i trudności z poborem podatków, władze rosyjskie przypisały chłopów do wiejskich wspólnot, które powstały w całym kraju, także w regionach, gdzie nie funkcjonowały wcześniej. Do 1893 roku chłopi mogli opuścić gminę po przejściu skomplikowanej procedury, która sprawiła, że tylko niewielka grupa skorzystała z tej możliwości. Po wymienionej dacie możliwość legalnego wystąpienia ze wspólnoty została całkowicie zlikwidowana.
Jak pisze Pipes:
Skutki reformy Postanowienia reformy uwłaszczeniowej były (obok m.in. niekontrolowanego wzrostu liczby ludności utrzymującej się z pracy na roli) jedną z przyczyn pogorszenia się sytuacji rosyjskiego chłopstwa w ostatnich dziesięcioleciach XIX wieku i na początku XX stulecia. Nałożone na chłopów opłaty za wykup ziemi w zestawieniu z podatkami okazały się zbyt dużym obciążeniem. W celu wydzierżawienia lub zakupu dodatkowej ziemi chłopi zaciągali kolejne pożyczki, których nie byli w stanie spłacać.