200px|right|Herb Węsierski VII Węsierski VII (Kostka-Węsierski, Dąbrowa odmienny) – kaszubski herb szlachecki, według Przemysława Pragerta odmiana herbu Dąbrowa.
Opis herbu Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego:
W polu czerwonym podkowa srebrna, na której barku zaćwieczony krzyż kawalerski złoty i po takimż krzyżu ćwiekowym w skos i skos lewy na ocelach.
Klejnot: nad hełmem w koronie skrzydło orle czarne, w lewo, przeszyte strzałą srebrną w lewo.
Labry: czerwone, podbite srebrem.
Najwcześniejsze wzmianki Herb opisany słownie w 1718, należał do Katarzyny z Kostków-Węsierskich Gostomskiej, żyjącej na przełomie XVII i XVIII wieku.
Rodzina Kostków-Węsierskich Kostkowie byli jednym z wielu rodów osiadłych w Węsiorach, które przyjmowały nazwisko odmiejscowe Węsierski. Wzmiankowani byli już w XVI wieku, w latach: 1584 (Marcin Stanisław Kostka Węsierski), 1586 (Jan Węsierski Kostka). Następne wzmianki pochodzą z lat 1601, 1611, 1617 (Andreas Węsierski alias Kostka) oraz z początku XVIII wieku (Stanisław v. Kostka-Węsierski w Lubaniu). Dla odróżnienia między wieloma liniami Kostków-Węsierskich, rodzina przyjmowała dodatkowe przydomki: Górny, Nagórny, Dreusz, tworząc nazwiska trójczłonowe. Używali także nazwiska Węsierski samodzielnie (XVIII wiek).