Wiele z jednostek radzieckich, korzystając z małej mobilności niemieckiej piechoty, zdołało nawet wyrwać się z okrążenia.
Ogólnie Niemcy wzięli do niewoli 290 000 żołnierzy radzieckich (większość z nich zmarła z powodu nieludzkich warunków panujących w obozach jenieckich), zniszczyli 1500 dział i 2500 czołgów – mimo wszystko 250 000 czerwonoarmistów udało się uniknąć niewoli.
Szybki marsz na wschód był szansą na dotarcie Wehrmachtu do Smoleńska, skąd mógł być już planowany bezpośredni atak na Moskwę. Sytuacja taka sprawiała wrażenie totalnej klęski Związku Radzieckiego i samo OKW ogłosiło zwycięstwo już po kilku dniach od rozpoczęcia operacji „Barbarossa”. Pomimo tej radosnej atmosfery Adolf Hitler oskarżył dowódców jednostek pancernych o niepotrzebne luki pomiędzy nimi a jednostkami piechoty i nakazał tygodniową przerwę w marszu, aby piechota mogła dotrzeć do pozycji, które zajęły jednostki pancerne. Decyzja ta była przyjęta z dużym niezadowoleniem, dowódcy jednostek pancernych obawiali się, że przerwa taka może spowodować utratę impetu ofensywy.