Uzupełniał przez rok studia w Imperial College of Science and Technology w Londynie (1957–1958). W 1961 otrzymał stopień naukowy doktora habilitowanego na podstawie rozprawy Analiza i synteza układów elektrycznych. W 1962 został docentem w Katedrze Teletransmisji Przewodowej, a w 1967 profesorem nadzwyczajnym. W 1970 przeszedł do Zakładu Teorii Obwodów Instytutu Podstaw Elektroniki Politechniki Warszawskiej, obejmując w 1974 jego kierownictwo. W 1975 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego, w 1973 został powołany na członka korespondenta PAN. Oprócz Politechniki prowadził również wykłady na Uniwersytecie Warszawskim (od 1966) i na politechnice w Zurychu (Eidgenossische Technische Hochschule, 1972).

Działał w Polskim Towarzystwie Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej, był jego sekretarzem (1966–1971) i przewodniczącym Oddziału Warszawskiego (1962–1964). Został wyróżniony nagrodami Wydziału IV (Nauk Technicznych) PAN (1964), Stowarzyszenia Elektryków Polskich za najlepszą książkę z zakresu elektryki w dekadzie 1959–1968 (1968, za pracę Analiza i synteza układów elektrycznych metodą liczb strukturalnych, z Henrykiem Woźniackim), ministerstwa szkolnictwa wyższego II stopnia, ministerstwa nauki, szkolnictwa wyższego i techniki I stopnia.