Roman Piotr Bniński h. Łodzia (ur. 31 października 1869 w Tobolsku, zm. 12 września 1948 w Krakowie) – hrabia, Przewodniczący Związku Harcerstwa Polskiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie Romana Józefa Nepomucena hr. Bnińskiego h. Łodzia (1826–1912), powstańca z 1863, i Wacławy z Sobańskich h. Junosza (1840–1889). Miał siostry: Wacławę (zmarłą w dzieciństwie) i Marię (1865–1918) oraz brata Hilarego Aleksandra (1873–1946). Uczęszczał do krakowskich szkół: I Gimnazjum św. Anny, II Gimnazjum św. Jacka oraz III Gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego. Egzamin maturalny zdał we wrześniu 1888 r. Podjął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studiował również w Studium Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po zdaniu w lipcu 1891 r. egzaminu rolniczego osiadł w rodzinnym majątku w Wacławówce, w pow. berdyczowskim. Ponadto zarządzał powierzonymi majątkami, liczącymi pod koniec XIX w. łącznie prawie 65 tys. hektarów. Przed wybuchem I wojny światowej prowadził własny majątek Dżuryn w pow. jampolskim na Podolu. Podczas wojny pracował na rzecz uchodźców, rannych i chorych oraz jeńców Polaków. W 1914 r. założył, utrzymywał i prowadził (do połowy 1917 r.) szpital na 18 łóżek dla żołnierzy rekonwalescentów Polaków. Był współzałożycielem kijowskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Ofiarom Wojny;