Historia Azyl narodził się w starożytności wraz z traktowaniem świątyń jako miejsc ucieczki zbiegówSwetoniusz w biografii Tyberiusza (rozdział 37) pisze, że cesarz ten zniósł także prawo i obyczaj azylów gdziekolwiek je stosowano. Wyjątkiem był zapewne osobliwy azyl w Gaju Nemoreńskim (który można było uzyskać zabijając poprzedniego azylanta), skoro kolejny imperator królowi nemoreńskiemu, ponieważ sprawował swą godność już od szeregu lat, podstawił silniejszego przeciwnika (Kaligula rozdział 35). Gajusz (jurysta rzymski) podaje, że Antoninus Pius pytany przez jakichś namiestników prowincji o niewolników, którzy chronili się w świątyniach bogów lub u posągów princepsów (cesarzy), rozkazał, by jeśli srogość właścicieli stanie się nieznośna, zostali oni zmuszeni do sprzedania swoich niewolników („Instytucje” I,53).. Podobnie traktowano średniowieczne kościoły i klasztory (p. Pokój Boży).