Podczas angielskiej wojny domowej podniszczony zamek po raz ostatni w historii pełnił funkcję twierdzy. Stał się punktem oporu Rojalistów przeciwko Parlamentarzystom, którzy trzykrotnie oblegali Caernarfon. Zamek popadał w dalszą ruinę do XIX wieku. Wzrost świadomości historycznej w okresie romantyzmu sprzyjał zrealizowanemu planowi gruntownej restauracji zamku z funduszy państwowych. W 1911 roku zamek przekazano książętom walijskim. Wraz z zamkami w Conwy, Harlech i Beaumaris w 1986 roku zamek i mury miejskie w Caernarfon zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Zamki i obwarowania miejskie w Gwynedd są cennym przykładem średniowiecznej architektury zamkowej doby edwardiańskiej.
Architektura thumb|left|240px|Plan zamku w Caernarfon: A – Site of Water Gate; B – Wieża Orla (Eagle Tower); C – Wieża Królowej (Queen’s Tower); D – Wieża Studzienna (Well Tower); E – Zamek Niższy (Lower Ward); F – Wielka Sala; G – Kuchnie; H – Wieża Szambelana (Chamberlain Tower); I – Wrota Króla (King’s Gate); J – Zamek Wyższy (Upper Ward); K – Czarna Wieża (Black Tower); L – Wieża Spichrzowa (Granary Tower); M – Wieża Północno-Wschodnia (North-East Tower); N – Wieża Cysterniana (Cistern Tower);