Andronik III w na przełomie 1327 i 1328 roku odniósł wiele zwycięstw, zajmując m.in. Tesaloniki (styczeń 1327), południową Macedonię, Albanię oraz EpirTimothy E. Gregory, Historia Bizancjum, przeł. Justyn Hunia, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego 2008, s. 310.. Jednocześnie car bułgarski przeszedł na stronę Andronika II, któremu przysłał posiłki złożone z Bułgarów i Tatarów. Andronik III skłonił cara do odwołania posiłków. 24 maja 1328 Andronik III wkroczył do stolicy i bez walki objął władzę. Stary cesarz abdykował pod presją wnukaMałgorzata Dąbrowska, Andronik II Paleolog [w:] Encyklopedia kultury bizantyńskiej, red. Oktawiusz Jurewicz, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 2002, s. 32.. Przez jakiś czas Andronik mieszkał w pałacu cesarskim. W 1330 został zmuszony przez stronników Andronika III cesarza do przywdziania habitu. Andronik II zmarł 13 lutego 1332 jako mnich AntoniGeorg Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, wyd. 3, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN 2008, s. 466..