Na jej rzecz zrzekła się swego udziału w majątku, poprzestając na skromnym dożywociu. W lutym 1924 razem z bratem Władysławem podpisała akt donacyjny, w którym prosili Sejm, Senat i rząd RP o opiekę nad powstająca fundacją.

W latach 1922–1931 prowadziła w Kórniku na Prowencie Zakład dla Chłopców – szkołę z internatem dla niezamożnych chłopców. Od sierpnia 1928 stała na czele Komitetu Opieki nad Główną, przedmieściem Poznania, którego celem było stworzenie w Głównej „warunków religijnego i kulturalnego oświatowego podniesienia”. Opiekowała się Domem dla studentek Polek w Paryżu u ss. Nazaretanek, dawała zapomogi uczącej się młodzieży, biednym i chorym.

Po śmierci Władysława Zamoyskiego (3 października 1924) podejmowała w kórnickim zamku liczne grupy turystów, których zapoznawała z historią rodu Działyńskich i Zamoyskich, przybliżając im zwłaszcza postaci i działalność matki i brata. Czynna nieomal do ostatnich dni życia nie odmawiała udziału w zebraniach kół Kuźniczanek, których była honorową przewodniczącą. Mieszkała na przemian w Kórniku i Zakopanem-Kuźnicach, gdzie zmarła w nocy z 22 na 23 lutego 1937. 27 lutego odbyły się uroczystości pogrzebowe w kościele parafialnym w Kórniku.