16 grudnia 1918 brał udział w I Założycielskim Zjeździe Komunistycznej Partii Robotniczej Polski. W maju 1920 aresztowany, więziony w Cytadeli Warszawskiej, następnie w forcie Mydlniki pod Krakowem i na Pawiaku w Warszawie. Skazany w lipcu 1921 na kilka lat ciężkich robót, w wyniku wymiany więźniów politycznych z Rosją Sowiecką wyjechał we wrześniu 1921 do Moskwy. Był tam osobistym sekretarzem komisarza ludowego spraw zagranicznych Rosyjskiej SFRR Georgija Cziczerina, później sekretarzem Kolegium Komisariatu. Członek Biura Polskiego KC Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików) (RKP(b)). W styczniu 1924 powrócił nielegalnie do Polski, a w lutym, wspólnie z Henrykiem Steinem-Domskim, Julianem Leszczyńskim-Leńskim i Zofią Unszlicht-Osińską, ogłosił tezy tzw. czwórki berlińskiej O kryzysie w KPRP i najbliższych zadaniach partii. Należał do ultralewicowych działaczy KPRP/KPP. Latem 1924 został pełnomocnikiem KC KPRP na teren Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego. Od listopada 1924 do lutego 1926 więziony, następnie ponownie w ramach wymiany więźniów politycznych wyjechał do ZSRR, gdzie działał w WKP(b). Członek Stowarzyszenia Starych Bolszewików.