thumb|grób na polskim cmentarzu wojskowym na Antokolu w Wilnie Antoni Longin Mirza Tuhan-Baranowski herbu Ostoja, ros. Антон-Логвин Юрьевич Барановский (ur. 15 marca 1854 w Burbiszkach, zm. 31 maja 1922 w Wilnie) – generał major Armii Imperium Rosyjskiego, generał podporucznik Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Antoni Longin Baranowski urodził się 15 marca 1854 roku w Burbiszkach, w powiecie trockim ówczesnej guberni wileńskiej, w rodzinie Jerzego. Wykształcenie średnie zdobył w Wilnie.
12 stycznia 1872 wstąpił do Czugujewskiej Szkoły Junkrów Piechoty w Czugujewie. Dwa lata później, po ukończeniu szkoły i awansie na chorążego ze starszeństwem z 25 sierpnia 1874 został przydzielony do 123 Kozłowskiego pułku piechoty, który wchodził w skład 31 Dywizji Piechoty i stacjonował w Kursku. W tym czasie wziął udział w powstaniu serbskim (1876), wojnie rosyjsko-tureckiej (1877–1878). 14 maja 1896 roku awansował na podpułkownika.
W latach 1904–1905 walczył na wojnie rosyjsko-japońskiej. Był ranny. W 1907 został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 3 stycznia 1905 roku.