Na tym stanowisku współdziałał z Władysławem Rypińskim, był członkiem jego „szwadronu śmierci” skrytobójczego mordującego politycznych przeciwników władzy komunistycznej. Był delegatem na I Zjazd PPR w grudniu 1945. Od 1 kwietnia do 29 listopada 1946 był naczelnikiem Wydziału V WUBP w Warszawie. Następnie został skierowany na przeszkolenie do MBP, gdzie od kwietnia do lipca 1947 był referentem Departamentu V MBP. 11 lipca 1947 przeszedł do służby w MO i do 30 stycznia 1949 był starszym inspektorem w Sekcji Peryferyjnej KG MO, następnie zastępcą naczelnika jednego z wydziałów Komendy Wojewódzkiej MO w Warszawie. W lipcu 1949 wysłany na kurs do Akademii Sztabu Generalnego. Zdemobilizowany w czerwcu 1950, został dyrektorem Zakładów Chemicznych „Halogen” (do stycznia 1951), później pracował w budownictwie i gospodarce komunalnej jako naczelnik wydziału kadr i dyrektor różnych przedsiębiorstw. 6 lipca 1957 został usunięty z PZPR za „niemoralną postawę i dwulicowość”. W październiku 1960 na mocy rozkazu ministra obrony narodowej został zmobilizowany w stopniu majora, a w 1963 mianowany podpułkownikiem. 2 stycznia 1970 przywrócono mu członkostwo w PZPR.

Odznaczenia Był odznaczony m.in. Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.