Kamień węgielny położono w 1735 roku. W tym samym roku odbyła się pierwsza konsekracja kościoła. W 1738 była gotowa część nawy z dwiema bocznymi kaplicami, dwie zakrystie, prezbiterium i oratorium. Wtedy konsekrowano kościół ponownie. W 1754 kościół poświęcono Najświętszej Marii Pannie. Budowa trwała do 1774 roku (z przerwą w latach 1741–1745, spowodowaną brakiem funduszy).
W 1795 roku w kościół uderzył piorun, powodując zniszczenie dachu, iglic i dzwonnic z dzwonami. Dzwonnice odbudowano w latach 1799–1800, w stylu klasycystycznym. Nowe dzwony ufundował arcybiskup László Kollonich.
Katedrę przebudowywano w latach 1908–1912. W trakcje prac dodano kryptę pod prezbiterium, połączono korytarzem zakrystie, dobudowano krużganki i bramy w elewacjach północnej i południowej, podwyższono konstrukcję dachu. Wstawiono też nowy ołtarz z baldachimem. Wykonano też marmurową podłogę.
Architektura Katedrę wybudowano w stylu barokowym. Nawa główna podzielona jest na 4 części. Po obu stronach nawy są po cztery kaplice boczne. Prezbiterium niższe od nawy, na planie połowy dziesięcioboku, składa się z dwóch części przykrytych sklepieniami żaglowymi, którego części rozdzielone są krzyżulcami, wspartymi na półkolumnach korynckich. Kościół otacza pięć kaplic absydowych.