Bitwa pod Albarą – starcie zbrojne, które miało miejsce 30 grudnia 1097 roku w trakcie I wyprawy krzyżowej.
Atak garnizonu tureckiego Oblężenie Antiochii przez krzyżowców coraz bardziej się przeciągało i łacinnikom zaczęło brakować prowiantu. Po naradzie zadecydowano o wysłaniu części wojsk w poszukiwaniu żywności pod wodzą Boemunda z Tarentu i Roberta z Flandrii. 28 grudnia baronowie wyruszyli z obozu, zabierając ze sobą 400 rycerzy i 1000 wojowników pieszych. Mieli się udać w górę doliny Orontesu, w kierunku miasta Hama, z zadaniem złupienia tamtejszych wiosek. Podczas ich nieobecności, oblężeniem mieli kierować Rajmund z Tuluzy i Ademar z Monteil, biskup Le Puy. Gotfryd z Bouillon leżał wtedy ciężko chory i nie był w stanie dowodzić.
Namiestnik Antiochii Jaghi Sijan dowiedział się o wszystkim i, odczekawszy aż hufce Boemunda i Roberta wystarczająco się oddalą, nocą 29 grudnia dokonał wypadu z miasta wraz z silnym oddziałem i uderzył na obóz krzyżowców znajdujący się na północ od murów miejskich. Były to przede wszystkim wojska Rajmunda. Atak kompletnie zaskoczył żołnierzy chrześcijańskich. Sytuację uratowała przytomność Rajmunda, który w porę zareagował. Natychmiast skrzyknął drużynę konnych rycerzy i w ciemnościach dokonał szarży na Turków. Rozbił ich szyki i zmusił nieprzyjaciół do panicznej ucieczki na most.