1955–1956 odbył szkolenie na Wyższym Kursie Akademickim przy Fakultecie Artylerii Przeciwlotniczej Wojskowej Akademii Artylerii w Leningradzie. Po powrocie do kraju powrócił na poprzednio zajmowane stanowisko dowódcy dywizji. Od 13 października 1957 do 25 listopada 1959 w stopniu pułkownika dowodził 13 Dywizją Artylerii Obrony Przeciwlotniczej w Bytomiu. W 1959 przeszedł do Dowództwa Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju na stanowisko zastępcy szefa Inspektoratu Artylerii OPL OK.

Jako uczestnik kursu – przeszkolenia na zestawy rakietowe średniego zasięgu w miejscowości Ułan Ude w byłym ZSRR od 2 lutego do 18 czerwca 1959 roku był jednym z pionierów przezbrajania polskich jednostek obrony przeciwlotniczej.

W latach 1959–1963 był pierwszym komendantem Ośrodka Szkolenia Specjalistów Artylerii (później Centrum Szkolenia Specjalistów Artylerii i Radiotechniki). W 1963 powrócił do Dowództwa Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, gdzie był kolejno zastępcą szefa Artylerii OPK do spraw liniowych, a od 1968 szefem Artylerii OPK. W latach 1969–1972 zastępca dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju ds. planowania i techniki. W systemie zaocznym ukończył w 1964 roku studia na Wydziale Radiotechnicznym Wojskowej Akademii Technicznej uzyskując dyplom magistra inżyniera radiotechnika.