Był pierwszym gubernatorem Nowej Południowej Walii, którego władza nie rozciągała się na Tasmanię, gdzie tuż przed objęciem przez niego rządów powstała odrębna kolonia pod nazwą Ziemia van Diemena.
Darling był oskarżany przez australijską i brytyjską prasę o brutalność i okrucieństwo - na jego rozkaz ciężkim torturom poddano dwóch niepokornych skazańców, z których jeden zmarł, co miało być przestrogą dla innych. Stanowczo zakazał także działalności teatrów, choć dopuszczał koncerty muzyczne.
Późniejsze życie W 1831 jego kadencja dobiegła końca, po czym powrócił do Anglii, gdzie jego działalność jako gubernatora stała się przedmiotem śledztwa prowadzonego przez specjalny komitet Izby Gmin. Nie udowodniono mu jednak poważniejszych naruszeń prawa. W 1835 otrzymał dożywotni tytuł szlachecki, jednak nie powierzono mu już żadnego stanowiska państwowego ani wojskowego. Zmarł w 1858 w Brighton, przeżywszy 86 lat.
Życie prywatne Od 1817 żoną Darlinga była Elizabeth, z domu Dumaresq. Miał co najmniej jednego syna i kilka córek. Jego młodszy brat sir Henry Darling również był generałem, a także gubernatorem Tobago. Długą karierą w administracji kolonialnej cieszył się także jego bratanek sir Charles Henry Darling, będący gubernatorem m.in. Nowej Fundlandii, Kolonii Przylądkowej i Wiktorii.