Jak większość asyryjskich pałaców materiałem budowlanym był tutaj niewypalana cegła. Okien nie stosowano – światło wpadało przez obszerne wejścia z podwórców. Pałac liczył 209 sal i dziedzińców.
Pałac połączony był kamiennym mostem z wielką świątynią boga Nabu. Na część sakralną kompleksu składały się świątynie: Sina, Ningal, Adada, Szamasza i Ninurty. Do tego wszystkiego przylegały liczne pomniejsze pałace wielmożów asyryjskich. W cały ten kompleks wkomponowany był także siedmiopiętrowy ziggurat boga Aszura, zwieńczony małą kapliczką – był on pokryty wielobarwną stiukową okładziną. Niedaleko od niego usytuowane było sanktuarium bóstw Sebittu, ale już poza obrębem murów górnego miasta. Pozostały ślady podłużnego budynku z prostokątną salą z równoległym gankiem, do którego wejście podparte na dwóch kolumnach znajdowało się na jego dłuższym boku. Był to tzw. budynek typu bit hilani o nie do końca wyjaśnionej roli – tego typu budynki sytuowane były z reguły nad rzekami, kanałami lub strumieniami w ogrodach pałacowych. Standardową formą podpór architektonicznych w budownictwie asyryjskim, były masywne, ceglane filary. Nie inaczej było w pałacach i świątyniach Dur-Szarrukin, chociaż stosowano także kolumny, ale na mniejszą skalę. Jeśli chodzi o sklepienia, to przeważały głównie dwa ich typy: łukowe i beczkowe.