Nazwę zatoka zawdzięcza niewątpliwie prowincji Belfalas (w sindarinie Wybrzeże BelW kwestii pochodzenia nazwy patrz: J.R.R. Tolkien, Niedokończone opowieści, przeł. Radosław Kot, Warszawa 2005, s. 217–218.), leżącej nad jej wodami.
Forochel Wzmianki na jej temat znajdują się w Dodatkach do trzeciego tomu Władcy Pierścieni. Na mapach Śródziemia dołączonych do powieści zaznaczona jest południowa odnoga tej zatokiZobacz: J.R.R. Tolkien, Władca Pierścieni, tom 1 Drużyna Pierścienia, przeł. Maria Skibniewska, Warszawa 2002, s. 536. Mapa obejmująca całość zatoki, patrz: K.W. Fonstad, Atlas Śródziemia, przeł. Tadeusz A. Olszański, Warszawa 2007, s. 53..
Była to duża zatoka położona na dalekiej północy Śródziemia. Wraz z obszarem krainy Forodwaith stanowiła pozostałość po dawnym królestwie Morgotha. Znaczna część zatoki zamarzała zimą. Nad jej brzegami żyło plemię Lossothów. Zwano ją też Lodową Zatoką Forochel.
Samo słowo Forochel pochodzi z sindarinu i znaczy w tej mowie Północny mrózTłumaczenie nazwy według hasła „Forochel”, [w:] A. Kubala, Przewodnik po nazwach miejscowych Śródziemia, czyli Tłumaczenie i etymologia nazw miejscowych Śródziemia Trzeciej i Czwartej Ery według J.R.R. Tolkiena, Warszawa 2003, s. 59..