MAC (ang. Minimum Alveolar Concentration) – metoda używana do porównywania siły lub mocy (potencjału) par anestezjologicznych. W prostym tłumaczeniu, MAC definiowany jest jako stężenie gazu, przy którym 50% chorych nie porusza się po zastosowaniu określonego bodźca chirurgicznego (np. nacięcia skóry). MAC określa zablokowanie odruchów rdzeniowych lecz niekoniecznie całkowitą utratę świadomości. Metoda ta została przedstawiona w 1965 roku. Przy określaniu dawki par anestezjologicznych należy brać pod uwagę to, że: im niższy MAC, tym silniejszy gaz, MAC nie zależy od płci, stężenia potasu (K+) zależy od czynności tarczycy (hipotyreozy czy hipertyreozy). Wzrasta u osób z nadczynnością i zmniejsza się z niedoczynnością.
Czynniki wpływające na zwiększenie lub zmniejszenie wartości MAC Zwiększenie wartości MAC: podwyższona temperatura; nadmiar sodu (Na+); uzależnienie od alkoholu; inhibitory MAO; niemowlęta lub małe dzieci.
Zmniejszenie wartości MAC: starszy wiek, noworodki; podanie innych anestetyków (opioidy, ketamina, benzodiazepiny); obniżenie ciśnienia tętniczego krwi; ciąża; niedokrwistość; niedobór sodu (Na+); lit, klonidyna; ostre zatrucie (np.