Jerzy Modrzewski (ur. 25 czerwca 1924 w Warszawie, zm. 1 lutego 2022 tamże) – generał dywizji Wojska Polskiego, prof. dr hab. inż. niezawodności, technologii budowy maszyn, transportu, trybologii.
Życiorys Podczas okupacji należał do Szarych Szeregów, ZWZ i AK. Uczył się na tajnych kompletach i uzyskał maturę i dyplom technika mechanika samochodowego. Od połowy sierpnia 1944 roku brał udział w powstaniu warszawskim w rejonie Kampinosu, dokąd dotarł samotnie przepływając Wisłę. Został przydzielony do oddziału desantowego „Kościuszkowców” w końcowej fazie walk na Czerniakowie. 23 września przeprawił się na praski brzeg Wisły. Po kilku tygodniach wstąpił do ludowego Wojska Polskiego i został przydzielony do 9 Pułku Piechoty 3 Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta. W 1945 był elewem Oficerskiej Szkoły Artylerii w Chełmie i Olsztynie, po ukończeniu której 11 listopada 1945 został promowany do stopnia podporucznika w korpusie oficerów artylerii. Po promocji został dowódcą plutonu w 55 Pułku Artylerii Lekkiej w Olsztynie, a następnie komendantem dywizyjnej szkoły podoficerskiej w 15 Dywizji Piechoty. W 1946 został instruktorem plutonu szkoleniowego, a następnie dowódcą kompanii w 38 Transportowo-Szkolnej Kompanii Samochodowej, a w 1947 adiutantem w 1 Okręgowym Batalionie Samochodowym.