Stanął na czele Białoruskiego Związku Bezbożników. Wykładał w Akademii Socjalistycznej Nauk Społecznych. W 1918 r. uczestniczył w odnowieniu działalności uniwersytetu w Smoleńsku. W 1919 r. został jego rektorem i profesorem katedry historii średniowiecznej narodów wschodnich. Od 1921 r. stał na czele katedry historii średniowiecznego Wschodu białoruskiego uniwersytetu w Mińsku, potem został dziekanem wydziału pedagogicznego. Od 1929 r. należał też do Akademii Nauk Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Od stycznia 1937 r. kierował instytutem historycznym przy niej. Utworzył sekcję etnografii i folkloru. Wydał liczne książki i artykuły. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., pozostał w Smoleńsku. Według oficjalnej wersji historycznej odmówił kolaboracji z Niemcami, a dzięki nawiązaniu kontaktów z partyzantami ułatwiono mu przedostanie się na tereny przez nich kontrolowane, po czym został samolotem wywieziony do Moskwy. Faktycznie podjął współpracę ze sztabem operacyjnym Reichsleitera Alfreda Rosenberga, przede wszystkim w zakresie etnografii. Napisał kilka broszur propagandowych o charakterze antysowieckim. Jednocześnie nawiązał kontakt z partyzantami, do których latem 1943 r. udało mu się przedostać, po czym samolotem został przetransportowany do Moskwy.