W 1920 roku doszło do kilku ataków na żydowskie osady, z których najsłynniejszym było zniszczenie Tel Chaj. Na podstawie brytyjsko-francuskiego porozumienia z 1920 roku stwierdzono, że grzbietem górskim Gór Naftali będzie przebiegać granica między Mandatem Palestyny a francuskim Mandatem Syrii i Libanu. Cała procedura wyznaczania granicy przeciągnęła się do kwietnia 1924 roku. Wtedy to, obszar ten nazwano Palcem Galilei, ponieważ swoim kształtem przypominał palec wskazujący w terytoria francuskie na północy.
Podczas arabskiego powstania w Palestynie (1936–1939), władze brytyjskie zrozumiały konieczność uszczelnienia północnej granicy Mandatu Palestyny. Aby uniemożliwić przemyt broni i infiltrację arabskich ochotników z Libanu i Syrii polecono wybudować ogrodzenie graniczne, w skład którego miały wejść zasieki z drutu kolczastego, pięć fortów Tegarta oraz dwadzieścia bunkrów. Całość nazwano murem Tegarta. W obszarze Gór Naftali istniał jeden taki fort Tegart – był to Mecuda Koach. W poszukiwaniu skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181.