75 metrów, a oceniano też bogactwo zdobień, rodzaj zastosowanych materiałów.
Przełomem w procesie powstawania cieszynki był najpewniej rok 1595, kiedy to do miasta wraz z dworem księżniczki cieszyńskiej Elżbiety kurlandzkiej przybył rusznikarz, nazywany Jerzym Kurlandzkim. Ten rzemieślnik jest podawany jako osoba, dzięki której cieszynka posiada cechę charakterystyczną – zamek kurlandzki. Inny równie charakterystyczny element jest związany ze zdobieniami - florystycznym motywem kwiatu cieszynianki. Ten motyw zdobniczy pojawił się w okresie wojny trzydziestoletniej (1618–1648), gdy sam kwiat – zgodnie z legendą – miał zacząć występować w okolicach Cieszyna. Zdobnictwo broni było związane z rzemiosłem, które zanikło - tą częścią wytwarzania cieszynki zajmowali się kiedyś tzw. szyftarze, którzy oprócz zdobienia zajmowali się całym procesem przygotowania łoża.
Po roku 1730 zaprzestano produkcji cieszynek na większą skalę, co wynikało z ich przestarzałej już wówczas konstrukcji. W okresie po III. rozbiorze Polski (1795) brak jest zapisów kronikarskich dotyczących cieszynek, co może świadczyć o zaniku ich wytwarzania.