thumb|Podział językowy współczesnej Norwegii. Jako neutralne zaznaczone są obszary, na których żadna z odmian nie ma przewagi lub obszary bardzo słabo zaludnione Konflikt językowy w Norwegii (, , ) – długotrwały oraz wciąż istniejący spór związany z występowaniem dwóch standardów piśmienniczych języka norweskiego: bokmål i nynorsk. Od XVI w. do 1814 r. językiem urzędowym na terytorium Norwegii był duński, co wynikało bezpośrednio z duńskiego panowania w tym państwie. W rezultacie język norweski nie rozwijał się w sposób skoordynowany, stając się przedmiotem walki różnych frakcji domagających się wpływów własnych dialektów lub odmian standardowych. Konflikty występowały w dziedzinie ortografii, standaryzacji, a także polityki, kultury czy literatury.
Miejskie klasy wyższe używały języka duńsko-norweskiego, odmiany języka duńskiego z norweską wymową i pewnymi różnicami lokalnymi. Po rozpadzie unii w 1814 r. język duńsko-norweski pozostał oficjalnym językiem kraju, stopniowo ewoluując w stronę niezależnego języka;