Głowa: długa, mocna, stanowi połowę długości grzbietu. Kulista czaszka jest wadą. Czoło: płaskie, guz potyliczny niewidoczny. Kufa: długa, w formie ściętego klina. Stop powinien być wyraźnie zaznaczony. Krótka, spiczasta kufa jest wadą. Oczy: ciemne, nieduże, owalne, osadzone frontalnie. Powieki przylegające. Wadliwe jest oko duże, okrągłe, a w szczególności wyłupiaste. Nos: czarny, grzbiet nosa prosty. Uzębienie: kompletne, zgryz nożycowy. Zęby są duże, białe i zdrowe. Zbyt małe, źle wykształcone, noszące ślady przebytych chorób są wadami. Uszy: wysoko osadzone, załamane w połowie, mają kształt litery V, przylegają wewnętrzną krawędzią do głowy. Dawniej uszy były kopiowane, obecnie jest to zabronione. Szyja: proporcjonalnej długości, muskularna. Sylwetka: kwadratowa, sucha, elegancka. Tułów stanowi dwukrotność linii głowy. Linia suchego, zwartego grzbietu delikatnie opada od wysokiego kłębu do zaokrąglonego zadu. Kończyny: mocne, proste, dość szeroko, równolegle ustawione, o silnych stawach i ścięgnach. Łapy małe, okrągłe, zwarte. Ogon: gruby u nasady, szablasty lub sierpowaty.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Sznaucer miniaturowy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.