Ostatecznie plany te zostały zarzucone i parafia lubelska podjęła działalność w ramach dekanatu chełmskiego diecezji warszawsko-chełmskiej. Placówka duszpasterska była czynna przez cały okres międzywojenny. W 1923 należało do niej 265 osób, w połowie dekady ich liczba, według źródeł katolickiej diecezji lubelskiej, była wyższa i wynosiła 400 wiernych. Zdecydowanie mniejsza liczba wiernych, niż w przypadku innych parafii prawosławnych na Lubelszczyźnie (tylko parafia lubelska miała mniej niż 1000 członków) sprawiła, że w 1927 ponownie rozważano projekt przekazania obiektu kapelanowi wojskowemu, podczas gdy obowiązek prowadzenia akt stanu cywilnego zamierzano powierzyć parafii w Dratowie. Plan ten pozytywnie zaopiniował naczelny prawosławny kapelan Wojska Polskiego ks. płk Bazyli Martysz. Parafia lubelska pozostała jednak w dekanacie chełmskim diecezji warszawsko-chełmskiej. W 1939 liczbę należących do niej wiernych szacowano na 850 osób. Wyróżniała się wśród nich grupa emigrantów ukraińskich, byłych żołnierzy armii Ukraińskiej Republiki Ludowej oraz grupa Rosjan, którzy pozostali w Lublinie po 1918 r., uzyskali