Przy fortepianie (ang. At The Piano) to obraz olejny amerykańskiego malarza Jamesa McNeilla Whistlera namalowany w 1858–1859, znajdujący się w zbiorach Taft Museum of Art w Cincinnati. Jest to pierwszy znaczący obraz artysty.
Opis i analiza Obraz Przy fortepianie został odrzucony przez Salon paryski w 1859 natomiast spotkał się z dobrym przyjęciem na wystawie Royal Academy of Arts w 1860 w Londynie. To pierwsze znaczące dzieło Jamesa Whistlera odzwierciedla środowisko mieszczańskie, w którym artysta się wychowywał. Whistler przedstawił na obrazie swoją przyrodnią siostrę Deborę Delano Haden i jej córkę Annie Harriet Haden. Matka gra na fortepianie, który należał do zmarłego w 1849 ojca artysty, George’a Washingtona Whistlera a córka słucha. Matka i córka są ubrane w tradycyjne, żałobne stroje ludzi epoki wiktoriańskiej – matka w czerni a córka w bieli. Tytuł obrazu nie wykazuje jednak związku z sytuacją rodzinną artysty a i sam obraz nie jest, w przeciwieństwie do typowych scen z matką i dzieckiem epoki wiktoriańskiej, dziełem sentymentalnym. Artysta jest tu bardziej zainteresowany w równowadze postaci matki i córki. Twarz tej ostatniej jest niewyraźna, mglista. Whistler użył obrazków na ścianie i linii boazerii pod nimi oraz fortepianu, żeby stworzyć poczucie kompozycyjnej spójności dzieła.