Stanisław Świnarski (ur. 7 lipca 1900 w Przywózkach, w pow. sokołowskim, zm. 26 czerwca 1961 w Warszawie) – magister inżynier fortyfikacji, generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Pochodził z Podlasia. Szkołę średnią zakończył w Sokołowie. Po ukończeniu Szkoły Morskiej w Tczewie w 1921 powołany do zasadniczej służby wojskowej. Następnie podchorąży Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie. 1 października 1925 został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 6. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów oraz przydzielony do 7 Pułku Saperów Wielkopolskich w Poznaniu na stanowisko dowódcy plutonu, a następnie dowódcy kompanii saperów. Porucznik ze starszeństwem z 1 lipca 1927. W latach 1928–1929 był członkiem zespołu prowadzącego fortyfikacyjne studium terenu Polesia i opracowania planu rozbudowy umocnień fortyfikacyjnych. Za wykonane zadanie został wyróżniony przez ówczesnego szefa Sztabu Głównego, gen. dyw. Tadeusza Piskora. W latach 1929–1936 był dowódcą kompanii reflektorów przeciwlotniczych w batalionie elektrotechnicznym w Nowym Dworze Mazowieckim. W okresie tym studiował zaocznie na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Ukończył osiem semestrów. 27 czerwca 1935 został mianowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 34.