Kara aresztu ścisłego – jedna z kar dyscyplinarnych stosowanych w Wojsku Polskim.
W myśl ustawy z 1945 kara aresztu ścisłego polegała na zamknięciu całkowitym. Ukarani nie mogli pisać ani odbierać listów, palić tytoniu. Musieli spać na twardych pryczach i co drugi dzień pozostawali "o chlebie i wodzie". W okresie postu nie pracowali. Maksymalny okres kary wynosił 14 dni.
W latach 70. kara aresztu ścisłego polegała na ograniczeniu wolności osobistej ukaranego. Żołnierze przebywali w pojedynczych zamkniętych celach aresztu. W wyjątkowych przypadkach, za zezwoleniem dowódcy (komendanta) garnizonu, mogli oni przebywać w celach ogólnychRegulamin służby garnizonowej i wartowniczej Sił Zbrojnych PRL Szt. Gen. 501/70 s. 127-138. W czasie przeznaczonym na sen w celach paliło się światło dyżurne.
Ponowna kara aresztu ścisłego mogła być wykonana dopiero po upływie tylu dni, ile wynosiła poprzednia kara aresztu ścisłegoRegulamin dyscyplinarny Sił Zbrojnych PRL Szt. Gen. 501/70 s. 32-33.
Odbywanie kary aresztu ścisłego poprzedzano badaniem lekarskim celem stwierdzenia, czy nie ma przeciwwskazań do odbycia kary. W przypadku stwierdzenia złego stanu zdrowia, przełożony odraczał wykonanie kary.