Na północy ustanowił własne okręgi administracyjne dla swoich faworytów; w tym celu zniósł niektóre „okręgi na wygnaniu”, biorące swoją nazwę od dawnych jednostek administracyjnych cesarstwa Jin na północy, których zarejestrowani członkowie byli zwolnieni z obciążeń wobec państwa, ale z reguły w zamian musieli walczyć zbrojnie pod przywództwem tytularnej głowy okręgu. Pozycja Liu Yu nie pozostawała niezagrożona. W roku 410, wykorzystując jego obecność na północy, namiestnik Kantonu Lu Xun podniósł bunt i zaatakował Jiankang, został jednak pokonany przez szybko zawróconą z północy armię. Z kolei w roku 412 Liu Yu zwyciężył swojego dawnego kolegę Liu Yi, który zainstalował się w dawnej bazie Huan Xuana, Jianglingu. Większość akcji wojskowych Liu Yu była jednak skierowana na północ. W latach 409–410 zniszczył on Południowe Yan, a w latach 416–417 Późniejsze Qin, zajmując kluczowe miasta północy, włącznie z Luoyangiem i Chang’anem (dzis. Xi’an). Jego linie zaopatrzenia były jednak napięte i nie zamierzał on rozluźniać kontroli nad przebywającym w Jiankangu cesarzem, stąd powrócił do niego, pozostawiając na północy jedynie niewielkie siły, które w 418 zostały zniszczone przez państwo Xia. Dopiero w roku 420, niedługo po śmierci cesarza Ana, Liu Yu wstąpił na tron cesarski; Graff, ss.