Na wydanym w 2001 roku albumie Classic większość utworów jest instrumentalna i inspirowana funkiem, disco, housem i hip-hopem. Obaj muzycy opisali swoją płytę jako hip-hopowe boogie pomiędzy hip-hopem a housem. krytycy dopatrywali się stylistycznych paraleli do parkietowych hitów z końca lat osiemdziesiątych czy do Fatboy Slima. Album zawędrował do 17 miejsca na niemieckiej liście Top 100 albumów i pozostał tam przez osiem tygodni. Duet został zauważony na całym świecie i został wydany w Japonii, Kanadzie, Meksyku, Europie i Australii. thumb|Turntablerocker (2010)W 2002 roku ukazał się sequel Smile. W przeciwieństwie do Classic, duet zrezygnował z produkcji opartej na samplach i w coraz większym stopniu opierał się na zróżnicowanych aranżacjach ze zmiennym wykorzystaniem wokalu i zrozumiałą strukturą utworu. W porównaniu z debiutanckim albumem, większość utworów była znacznie szybsza, zabarwiona elektronicznie i sprawiła, że płyta jako całość była niezwykle imprezowa.
Rozpoznawalność zespołowi zapewniły także teledyski Zorana Bihacia do singli No Melody, A Little Funk, Time For Music i Love Supreme.