Jerzy Podiebradowicz (, , ur. 2 października 1470 na zamku Litice, zm. 10 listopada 1502 w Oleśnicy) – hrabia kłodzki w latach 1498–1501, książę ziębicki i oleśnicki od 1498 roku z dynastii Podiebradów.
Życiorys 240px|thumb|Zamek Litice, miejsce urodzenia Jerzego Rodzina i pochodzenie Jerzy urodził się w 1470 roku na zamku Litice, jako drugi syn Henryka Starszego z Podiebradów i jego żony Urszuli Brandenburskiej, córki elektora Brandenburgii, Albrechta III Achillesa. 7 stycznia 1488 roku w Głogowie podobnie jak jego starszy brat, Albrecht, poślubił jedną z córek Jana II Szalonego, księcia żagańskiego, Jadwigę (1477–1524), z którą nie doczekał się potomstwa.
Panowanie 240px|thumb|right|Zamek w Oleśnicy, główna siedziba Jerzego Podiebradowicza Po śmierci swojego ojca w 1498 roku razem z braćmi Albrechtem i Karolem, objął władzę w księstwach: ziębickim, oleśnickim oraz hrabstwie kłodzkim. Przy czym każdy z nich urzędował w innej części tego władztwa – Albrecht w Kłodzku, Karol w Ziębicach (do czasu wybudowania nowego zamku w Ząbkowicach Śląskich), a Jerzy w Oleśnicy. W tym samym roku sprowadzili oni do Lądka-Zdroju, Conrada von Bergka z Wiednia, który dokonał naukowych badań miejscowej wody i uznał ją za leczniczą. W efekcie tego bracia założyli w tej miejscowości pierwszy zakład kąpielowy Jerzy, nazwany tak na jego cześć.