Była zdecydowaną zwolenniczką socrealizmu, czemu dała wyraz m.in. w recenzji występu w Moskwie kijowskiego Państwowego Teatru Polskiego opublikowanej w 1934 w Trybunie Radzieckiej. Od 1934 współpracowała z Komisją Polską Międzynarodowego Zrzeszenia Pisarzy Rewolucyjnych. W Kulturze Mas opublikowała przegląd utworów o tematyce komsomolskiej i szyderczą polemikę z polskim romantyzmem i jego spadkobiercami (za których uznała piłsudczyków i PPS). Od 1934 wykładała literaturę w Instytucie Pedagogicznym Nowych Języków w Moskwie, gdzie była zatrudniona jako adiunkt. Otrzymała stopień docenta.
Aresztowana 9 lutego 1937 pod zarzutem udziału w antyradzieckiej organizacji terrorystycznej. 7 września 1937 skazana na karę śmierci przez rozstrzelanie, a 10 września stracona. Prochy pochowano anonimowo w zbiorowej mogile na Cmentarzu Dońskim w Moskwie. Zrehabilitowana przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR 4 kwietnia 1957.
Przypisy
Bibliografia
Polski Słownik Biograficzny t. XXXII, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1989–1991 Klim Diegtiariew, Aleksandr I. Kołpadiki, Внешняя разведка СССР, 2009 Władimir S.