W 1945 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Łódzkiego, natomiast w 1949 roku tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1947–1949 był prorektorem Uniwersytetu Łódzkiego, a od 1945 do 1957 roku kierownikiem Katedry i Kliniki Psychiatrycznej Uniwersytetu Łódzkiego (z którego następnie wydzielono Akademię Medyczną w Łodzi). W lutym 1946 na terenie Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Gostyninie rozpoczął organizację Domu Rozdzielczego dla polskich sierot przywożonych ze Związku Radzieckiego, który funkcjonował do sierpnia tego roku. Łącznie zarejestrowano w nim 4645 osób.
W latach 1952–1957 pełnił funkcję konsultanta krajowego w zakresie chorób psychicznych. Był przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego w latach 1954–1956, członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności (1948) i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (1951).
Był żonaty z Marią z Gwizdalskich (1898–1981), mieli dwoje dzieci: Krystynę (1929–1987) i Andrzeja (1931–2022)Świadectwo ślubu wydane 15/10/1927 w parafii Świętego Zbawiciela w Warszawie.