Częściowo rozebrano go na polecenie władz pruskich po 1772 roku.

Od 1859 roku na polecenie króla Prus Fryderyka Wilhelma IV wstrzymano rozbiórkę ruin w celu pozyskiwania materiału budowlanego i rozpoczęto prace zabezpieczające. Od 1875 roku aż do I wojny światowej zamek znajdował się pod administracją władz budowlanych (Königliche Strobauverwaltung). W tym czasie, w latach 1877–1878, przeprowadzono wstępne prace zabezpieczające. W końcu XIX wieku konserwator prowincji zachodniopruskiej, Johann Heine, wysunął propozycję przeprowadzenia konserwacji ruin zamku systemem Cohausena, w wyniku czego korony murów zostały pokryte betonowymi czapami. Na początku XX wieku Conrad Steinbrecht przeprowadził inwentaryzację ruin. Wynika z niej, że ocalałe do dwóch trzecich wysokości północne skrzydło posiadało częściowo zachowaną narożną wieżę północno-wschodnią i całkowicie zachowaną (wyremontowaną), masywną wieżę północno-zachodnią. Zachowały się także pomieszczenia piwniczne: skrzydła wschodniego oraz częściowo – południowego i zachodniego. W latach 1898–1902 odbudowano ściany skrzydła północnego. W 1898 roku na terenie zamku odbył się pierwszy zlot IV okręgu nadwiślańskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Odtąd, aż do wybuchu I wojny światowej, na obszarze przyzamkowym odbywały się regularnie ćwiczenia tego towarzystwa.