Andersen, 1910Aola, Guadalcanal, Wyspy Salomona.
Etymologia Nyctimene: nukti- „nocny”, od νυξ nux, νυκτος nuktos „noc”; μηνη mēnē „księżyc”. major: , maioris „większy”, forma wyższa od magnus „wielki, potężny”. geminus: łac. geminus „bliźniak, podwójny”, być może od gignere „spłodzić”. lullulae: zdrobnienie francuskiej onomatopei Lulu, nadanej lerce (Lullula arborea) przez de Buffona w latach 1770–1783; okaz typowy pochodził z wyspy Woodlark, a w języku angielskim Woodlark to nazwa zwyczajowa lerki. sanctacrucis: Wyspy Santa Cruz, Wyspy Salomona. scitulus: łac. scitulus „piękny”, od scitus „piękny, ładny”; przyrostek zdrabniający -ulus.
Zasięg występowania Rurkonos wyspowy występuje w Melanezji zamieszkując w zależności od podgatunku: N. major major – Archipelag Bismarcka (Nowa Irlandia, Duke of York Islands, Nowa Brytania, Sakar, Bagabag i Karkar) i Wyspy Schoutena (Kadovar). N. major geminus – Wyspy d’Entrecasteaux (Goodenough, Fergusson i Normanby), Luizjady (Rogeia, Sideia, Misima, Sudest i Rossel), Wyspy Trobrianda (Kiriwina) i Alcester. N. major lullulae – Woodlark. N. major sanctacrucis – rurkonos samotny – Wyspy Santa Cruz (Nendo), Wyspy Salomona (prawdopodobnie wymarły). N.