Architektura Późnogotycki kościół murowany na rzucie prostokąta, orientowany. Jest budowlą prostą, typową dla zakonu franciszkanów. Bardzo prawdopodobne, że wznosiła go ta sama miejska strzecha budowlana, która w tym czasie pracowała przy kościele farnym św. Maurycego. Trójnawowy, z nawami sklepionymi prostymi sklepieniami krzyżowymi i nakrytymi oryginalnym, wysokim dachem w formie ośmiobocznego ostrosłupa. Wydłużone prezbiterium, zamknięte na ośmioboku, nakryte jest dachem dwuspadowym z wieżyczką sygnaturki na kalenicy. Przy południowej ścianie nawy, w której znajdowało się pierwotne wejście do kościoła, w 1653 r. dobudowano wczesnobarokową kaplicę pod wezwaniem św. Antoniego Padewskiego. Po północnej stronie nawy znajduje się przejście do Drogi Krzyżowej i klasztoru, barokowy ołtarz św. Dominika (założyciela zakonu dominikanów), trzy kamienne reliefy oraz małe okienko pierwotnego konfesjonału. We wnętrzu obszerne fragmenty gotyckich malowideł z połowy XV w. i początku XVI w.