Upiór górski (Emballonura monticola) – gatunek ssaka z podrodziny upiorów (Emballonurinae) w obrębie rodziny upiorowatych (Emballonuridae).

Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego nazwał w 1838 roku holenderski zoolog Coenraad Jacob Temminck nadając mu nazwę Emballonura monticola. Holotyp pochodził z góry Munara, na Jawie, w Indonezji.

Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.

Etymologia Emballonura: emballō „rzucać się”; ουρα oura „ogon”. monticola: „mieszkaniec gór”, od mons, montis „góra”; -cola „mieszkaniec”, od colere „mieszkać”.

Zasięg występowania Upiór górski występuje na półwyspie tajsko-malajskim, Sumatrze, Borneo, Jawie, Celebes i kilku wyspach przybrzeżnych (Mergui, Adang, Rawi, Langkawi, Redang, Tioman, Aur i Wyspy Karimata); jego zasięg obejmuje także Simeulue, Babi, Nias, Wyspy Batu (Tanahbala), Wyspy Mentawai (Siberut i Sipora), Enggano, Wyspy Anambas, Wyspy Natuna, Archipelag Riau, Bangka i Belitung; być może wyspa Buton.

Morfologia Długość ciała (bez ogona) 40–47 mm, długość ogona 11–14 mm, długość ucha 12–13 mm, długość przedramienia 38–45 mm;