Cerkiew Wjazdu Pańskiego do Jerozolimy, określana potocznie jako cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” – prawosławna cerkiew w Petersburgu, na Placu Powstania, czynna w latach 1804–1938, zburzona w 1941.
Historia Pierwsza cerkiew na miejscu świątyni Wjazdu Pańskiego do Jerozolimy została wzniesiona w 1765; była to drewniana świątynia Świętych Zachariasza i Elżbiety przeniesiona z okolic Pałacu Zimowego i poświęcona ponownie przez metropolitę petersburskiego Gabriela, z nadaniem nowego wezwania – Ikony Matki Bożej „Znak” (kopia tego wizerunku znajdowała się w świątyni). Wyposażenie dla obiektu przeniesiono z tymczasowej kaplicy dworskiej użytkowanej przez carycę Elżbietę.
Murowana cerkiew na miejscu dotychczasowej została wybudowana w latach 1794–1804 w stylu klasycystycznym, według projektu Fiodora Diemiencowa. Poświęcenia budynku dokonał 6 listopada 1804 metropolita petersburski Ambroży. We wnętrzu obiektu znajdował się trzyrzędowy złocony ikonostas w stylu empire, wnętrze podtrzymywały korynckie kolumny i pilastry o złoconych kapitelach. 27 listopada 1836 miało miejsce ponowne poświęcenie cerkwi, co było uzasadnione poważnymi zmianami, jakie zaszły w wyglądzie jej wnętrza. Obrzędu dokonał metropolita gruziński Jonasz. Główny ołtarz świątyni poświęcony był Wjazdowi Pańskiemu do Jerozolimy, boczny – ikonie Matki Bożej „Znak”.