Władze obawiały się, że „ośrodki wywiadowcze państw kapitalistycznych, wrogie podziemie i różne elementy reakcyjne w kraju będą usiłowały przeciwdziałać tej wielkiej i patriotycznej manifestacji i wykorzystać możliwość przyjazdu i kontaktu dla celów szpiegowskich”, ale ze względu na liczebność gości zagranicznych wydarzenia wymykały się spod kontroli władzKorzystając z pomocy grupy młodych ludzi z zagranicy, poznanej podczas Festiwalu, potajemnie wyjechał za granicę Stanisław Pruszyński.. Według oficjalnych danych, do Warszawy przybyło ponad 30 tysięcy uczestników z 114 państw.
Impreza odbywała się w atmosferze zbliżającej się odwilży gomułkowskiej. Atrakcją Festiwalu był niedawno oddany do użytku Pałac Kultury i Nauki oraz Stadion Dziesięciolecia. Miasto było udekorowane, na ścianach szczytowych zrujnowanych domów powstały kolorowe kompozycje malarskie, rozwieszono transparenty z różnojęzycznymi hasłami. Odbywały się wystawy sztuki współczesnej, dalekiej od do niedawna obowiązującego socrealizmu.
Festiwal został uwieczniony w dwóch barwnych filmach dokumentalnych nakręconych w 1955 pt. Spotkanie w Warszawie w reż. Jerzego Bossaka i Pieśni nad Wisłą w reż. Józefa Posielskiego.