Po kolejnym aresztowaniu, 1908–1909 przebywał na zesłaniu w guberni orenburskiej, skąd zbiegł. W 1912 powrócił do działalności z SDKPiL, współpracował z Feliksem Dzierżyńskim, a w kwietniu 1913 przewodniczył posiedzeniu Komitetu Warszawskiego SDKPiL, podczas którego został ponownie aresztowany i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej, skąd w sierpniu 1914, po wybuchu wojny, został ewakuowany w głąb Rosji. W lutym 1917 uwolniony przez rewolucję z moskiewskiego więzienia na Tagance, w listopadzie 1917 został sekretarzem sekcji SDKPiL przy Moskiewskim Komitecie partii bolszewickiej. 26 maja 1918 został wybrany do 7-osobowej egzekutywy moskiewskiej grupy SDKPiL, a w czerwcu 1918 wstąpił do Zachodniej Dywizji Strzelców. 16 sierpnia 1918 został sekretarzem Komitetu Dywizyjnego RKP(b), 13 września 1918 - komisarzem politycznym 3 Siedleckiego Pułku Strzelców, a w styczniu 1919 Rewolucyjnego Czerwonego Pułku Warszawskiego. W marcu 1919 został komisarzem 1 Warszawskiego Pułku Strzelców (do czerwca 1919), a następnie przewodniczącym Rewolucyjnego Trybunału Wojskowego Zachodniej Dywizji Strzelców (potem przemianowanej na 52 dywizję strzelców).