Hełm, właściwie hełm heraldyczny – jeden z elementów herbu szlacheckiego, umieszczany nad tarczą herbową. Przedstawiany jako jeden z typów hełmów rycerskich lub będący jego stylizacją. W zależności od stulecia, hełm na herbie miał stylizowaną formę hełmu rzeczywistego, charakterystyczną dla aktualnych czasów.
Historia Hełm pojawił w heraldyce, w związku z rozpowszechnieniem się turniejów rycerskiej w XIII wieku. Klejnot umieszczany na herbie był bowiem głównym znakiem rozpoznawczym w czasie turnieju. Hełm ma realne uzasadnienie w heraldyce tylko w przypadku, jeśli znajduje się na nim klejnot.
Hełm swój początek zaczyna zaraz po tarczy herbowej. Umieszczany jest nad nią, na jednym z górnych rogów tarczy pochylonej, lub nad górną krawędzią pionowej. Taka kompozycja miała prawdopodobnie obrazować syntetyczną sylwetkę atakującego rycerza.
Hełm, podobnie jak i inne elementy uzbrojenia rycerskiego, zmieniał swą formę: w herbach więc XIII i XIV-wiecznych występują hełmy garnkowe i kubłowe – zakrywające całą głowę rycerza, z wąską, poziomą wizurą. W XV w. pojawił się hełm turniejowy – dziobowy, tzw. żabi pysk. W następnym zaś stuleciu hełm prętowy, zwany często również turniejowym.