Natomiast cieśla, który uprawiał jeden łan zobowiązany był do robocizny o wartości talara, ponieważ pracował we dworze.We wsi nie płacono opłaty zwanej „krowne” ani czynszu w owsie. Opłacano natomiast opłatę sądową zwaną „wiecne”, która łacona była w owsie. W sumie z Rębowa płacono 14 grzywien i 15 groszy, 24 kapłony, 24 koguty, dwie kopy „capecia” jaj oraz wiecne w owsie. Sołtys rębowski miał dwa łany i był zobowiązany do dostarczania wozu i konia na potrzeby regensa wsi. W 1571 odnotowano pobór od 12 łanów, dwóch łanów sołeckich, 4 komorników, karczmy dorocznej. W 1581 pobrano podatki od 12 łanów osiadłych, dwóch łanów sołeckich, dwóch zagrodników, 3 komorników, dwóch łanów opuszczonych, dwóch rzemieślników oraz dwóch ubogich komorników.

W 1765 roku notowano we wsi 4 chłopów-okupników, którzy nabyli ziemie na własność. Do czasu rozbiorów leżała w Rzeczypospolitej Obojga NarodówAtlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 245.. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Rembowo należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kröben (krobskim) w rejencji poznańskiej.