Dla przykładu, gdy będziemy patrzeć na Sokratesa pod kątem ilości, weźmiemy pod uwagę jego wzrost, wagę etc., a zignorujemy całą resztę Sokratesa. To nie oznacza jednak, że ta ilość jest osobną rzeczą (res) – wzrost i waga pozostają własnościami, które nie są ontologicznie odrębne od substancji Sokratesa. Olivi zaznacza również, że rationes reales są czymś różnym od konceptualizacji. Te ostatnie są bowiem całkowicie zależne od umysłu i nie są aspektami rzeczy (dlatego filozof określa je mianem rationes secundum dici). Taką własnością może być na przykład „bycie kochanym”.
Innym charakterystycznym poglądem Piotra Oliviego był powszechny hylemorfizm, który w XII wieku spopularyzował . Głosił on, że wszystkie byty (prócz Boga), a więc również byty duchowe, jak ludzkie dusze i anioły, są złożeniem formy i materii. Powodem przyjęcia przez Oliviego powszechnego hylemorfizmu był fakt, że formę uważano za czystą aktualność. Aby dany byt mógł podlegać zmianom, musi posiadać również potencję, a zatem również składnik materialny. Stąd Olivi określał byty duchowe jako złożenie formy i „materii duchowej”.