17 kwietnia 1938 przyjął święcenia kapłańskie. Duszpasterską posługę prowadził w Łyskowie, Gronostajewicach, Świsłoczy, Michałowie (w latach 1940–1943 jako wikariusz i do 1946 jako proboszcz) i Gródku (Białostocczyzna).
W czasie II wojny światowej był represjonowany zarówno przez władze radzieckie, jak i niemieckie (złożono na niego donos na Gestapo)J. Łabyncew, Ł. Szczawinska, ВАСИЛИЙ. Po zakończeniu działań wojennych pozytywnie odnosił się do zaprowadzonego w Polsce ustroju socjalistycznegoK. Sychowicz, Władza ludowa a Kościół prawosławny w województwie białostockim 1944–1956 [w:] red. J. J. Milewski, A. Pyżewska, Stosunki polsko-białoruskie w województwie białostockim w latach 1944–1956, Warszawa 2005, Instytut Pamięci Narodowej, , s.132..
W ostatniej z wymienionych miejscowości pracował od 1946 do 1960, kierując pracami nad wzniesieniem parafialnej cerkwiMogę spokojnie umierać. Rozmowa z metropolitą Bazylim [w:] . Między 1957 a 1960 łączył posługę duszpasterską z pracą wykładowcy prawosławnego seminarium duchownego w Warszawie.
Z żoną Margarytą miał córki Iraidę i Mirosławę oraz syna Jerzego. W 1959 zdecydował się jednak na rozstanie z małżonką i złożenie ślubów zakonnych.