thumb|pieczęć Konrada II Czerskiego Konrad II czerski (ur. ok. 1250, zm. 23 czerwca lub 21 października 1294 K. Jasiński, Rodowód Piastów mazowieckich, Poznań - Wrocław 1998, s. 15, przyjął, że obie daty dzienne są równie prawdopodobne.) – książę mazowiecki w latach 1264–1294, w wyniku podziału 1275 r. książę w Czersku, w 1289 r. książę sandomierski.
Życiorys Konrad II był starszym synem księcia mazowieckiego Siemowita I i księżniczki halickiej Perejesławy, córki Daniela Romanowicza. Na kartach historii Konrad po raz pierwszy pojawia się w 1262 r. w związku ze sprawą napadu na Mazowsze wojsk litewskich pod dowództwem Trojnata. Napastnicy zaskoczyli wtedy młodego księcia wraz z ojcem, w niewielkim gródku - Jazdowie. Dotychczasowy władca mazowiecki zginął wówczas, według różnych wersji, w zamieszaniu bitewnym lub zamordowany został przez napastników, podczas gdy Konrad znalazł się na całe dwa lata w litewskiej niewoli.
W związku ze śmiercią Siemowita, na czas niewoli Konrada i małoletności jego młodszego brata Bolesława władzę na Mazowszu objęła regencja kierowana przez księcia wielkopolskiego - Bolesława Pobożnego i matkę książąt mazowieckich - Perejesławę.