Pierwsi dwaj zostali zabici w Kijowie po wykryciu Centralnego Ukraińskiego Komitetu Powstańczego.
W 1925 roku Kwatera Główna UWO została przeniesiona do Berlina. UWO korzystała z materialnego wsparcia Czechosłowacji, zwłaszcza prezydenta Tomáša Masaryka i ludzi z jego otoczeniaGrzegorz Mazur, Problem pacyfikacji Małopolski Wschodniej w 1930 r., Zeszyty Historyczne, nr 135, s. 8..
Od 1929 UWO formalnie stała się częścią Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, jednak działała jako autonomiczny Wydział Bojowy, a ostatecznie o połączeniu organizacji zdecydowano na konferencji w Pradze w dniach 3–6 czerwca 1933.
Organem prasowym UWO był miesięcznik „Surma” wydawany w latach 1927–1928 w Berlinie, a w latach 1928–1934 w Kownie – stolicy Litwy (również wspierającej UWOLitwa ponosiła koszty utrzymania reprezentanta UWO w Kownie, Józefa Rewiuka, koszty drukowania pisma UWO (potem OUN) Surma i częściowo koszty akcji propagandowej. Grzegorz Mazur, Problem pacyfikacji Małopolski Wschodniej w 1930 r., Zeszyty Historyczne, nr 135, s. 8., w nakładzie ok.