A każde nagranie zlewa się z następnym, tworząc wrażenie jednego, niekończącego się utworu, który balansuje pomiędzy celowo sennym pełzaniem, a przypadkowymi wybuchami hałasu” – podsumowuje recenzent.
W opinii Sarah Zupko z magazynu PopMatters Mogwai „okrzyknięty w Wielkiej Brytanii najjaśniejszą nadzieją post rocka, jest przede wszystkim grupą instrumentalną, preferującą łagodną dynamikę i nietypowe struktury piosenek”. Jest zarazem grupą trudną do sklasyfikowania, z wpływami Pink Floyd lub Radiohead. Muzyka Mogwai jest – według niej – „miejscami niemal klasyczna”, ale „unikająca jakichkolwiek odcieni prog-rockowej pompatyczności. (...) Poszczególne utwory są mocne, ale całemu albumowi przydałoby się trochę więcej rozwoju. Niemniej jednak ambicja zespołu jest godna podziwu i wyznacza on sobie obiecujący muzyczny teren na przyszłość”.
Według Brenta DiCrescenzo z magazynu Pitchfork „w przeciwieństwie do ostatniego albumu Mogwai, który nieustannie przechodził od głośnego 'loud' do cichego 'quiet', na Come On Die Young buduje napięcie przez osiem i pół utworu, zanim wybuchnie w czystym zgiełku [utworów] 'Ex-Cowboy', 'Chocky' i 'Christmas Steps', ten ostatni jest jedynym wytchnieniem od powstrzymania się od solówek.