thumb|240px|Grób historyka Kazimierza Wachowskiego na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie Kazimierz Wachowski (ur. 4 marca 1873 w Warszawie, zm. 22 maja 1941) − polski historyk, nauczyciel gimnazjalny, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Studiował na uniwersytecie berlińskim, na którym zetknął się z Aleksandrem Brücknerem. Po zakończeniu studiów opublikował w 1903 tom I książki Słowiańszczyzna zachodnia — studya historyczne (drugi tom studiów nigdy nie powstał). W latach 1905–1919 był zatrudniony jako nauczyciel w gimnazjum. Następnie, krótko, w latach 1919–1921 był dyrektorem nauk polonistycznych na kursach dla oficerów, a następnie ponownie wrócił na posadę nauczyciela gimnazjalnego, którym był aż do śmierci.
Od 19 stycznia 1908 członek Wydziału Nauk Antropologicznych, Społecznych, Historii i Filozofii Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, uczestnik prac tamtejszej komisji historycznej. Zajmował się głównie warszawskimi archiwami cechowymi, które to prace podsumował dwoma odczytami: w 1910 — O archiwum krawców w Warszawie a w 1911 — O dziejach cechu krawców w Warszawie. W znacznie mniej czynnym stopniu uczestniczył w pracach nad Kodeksem miasta Warszawy, do której to działalności również został wytypowany.