Krajobraz Rzeźba terenu na terenie dzisiejszego parku została ukształtowana podczas zlodowacenia bałtyckiego około 10 tysięcy lat temu. W strefie czołowej lodowiec usypał z przemieszanych żwirów, piasków i odłamów skalnych pagórki o dużych wysokościach względnych i stromych stokach (moreny czołowe). Strefa wzgórz moreny czołowej tworzy charakterystyczny łuk o szerokości 6–12 km. W tej strefie występują także kemy – pagórki o falistych partiach wierzchołkowych i bardzo stromych, dochodzących do wysokości ok. 50 m stokach. Zgrupowane są one głównie pomiędzy jeziorami Dłuskim, Ińskim i Linówkiem oraz wsią Kozy Pomorskie.
Wycofujący się lodowiec ukształtował też morenę denną na obszarze pomiędzy Dobrzanami, Mosiną, Sulinem a Jeziorem Sierakowskim (jest to obszar otuliny parku). Stanowią ją występujące tu liczne faliste, płaskie wzgórza.